[Fic] TempG

[BB Fic] I'm feeling you : TempG    

Title: .:.I'm feeling you.:.  

Status: 4  

Rating: PG-15 
 

Fandom: Bigbang
 

Pairing: Tempo x Jiyong
 

Writer by: NPC        

Message: มันกำลังจะมา~ ตอนใหม่มาแล้วน่ะค่ะหวังว่าคงชอบกัน ^O^ เปิดเทอมแล้วรีดเดอร์หายไปเพียบ(ระวังไรเตอร์หาย ฮ่าๆๆ) ล้อเล่นแรงไปมั้ยเนี่ยนังไรเตอร์ เพื่อไม่ให้เกิดกรณีดองฟิค จงร่วมด้วยช่วยกันเม้นด้วยน่ะค่ะ จะได้กระตุ้นต่อมขี้เกียดของนังไรเตอร์คนนี้ รักรีดเดอร์ทุกคน จุ๊ฟฟฟฟ~  อ่านเรื่องอื่น [....FICTION....]  

++ ต่ำกว่า 3 ขวบผู้ปกครองควรให้คำแนะนำ ^__^ ++     

 I'm feeling you : 4   

.

.

. 

 .

.

ณ ห้องแดซอง 

“จริงหรอฮะพี่ยองเบ ที่พี่เทมป์มันกำลังกระดึ๊บ กระดึ๊บกับผู้หญิงในห้อง แถมน่ารัก หุ่นดีอย่างกับนางแบบซะด้วย ว้าวววววO_O” 

แพนด้าซึงรี มือกีตาร์ของวงเอ่ยถามยองเบผู้เป็นที่รัก(สุดสวาทขาดใจ) ที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนไฮสคูล ด้วยความประหลาดใจ  

..ก็จะไม่ให้ประหลาดใจได้ไงล่ะ ปกติไอ้พี่เทมป์มันเคยพา คนอื่นเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงแม้นี่จะเป็นห้องใหม่ที่พี่เทมป์เพิ่งอพยพ(หนีพวกเรา)มาอยู่ก็เถอะ.. 

“สวีทฮาทฮะ พี่บอกหลายครั้งแล้วว่ายังไม่มั่นใจว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย”ยองเบชายหนุ่มร่างสูง(หรอ??) ผู้มีตาตี่เหมือนตี๋อินเตอร์ เอ่ยตอบสุดที่รักรอบที่ร้อย 

..ความรู้สึกของเมะอย่าผม บุคคลปริศนาคนนั้นไม่น่าจะใช่ผู้หญิงน่ะ.. ยองเบ

“แล้วบุคคลปริศนาผู้นั้นหน้าตาเป็นยังไง เมิงพอจะจำได้มั้ยยองเบกุอยากรู้”

‘แดซอง’ หนุ่มตา (โคตร)ตี่ สดใส ผู้มีรอยยิ้มบนใบหน้าตลอดเวลา (แต่หารู้ไม่ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์แสนกลขนาดไหน) ด้วยความกระหายข่าวชาวบ้าน @_@ 

“อืมมม! เห็นไม่ค่อยชัดหรอกน่ะ ผิวขาวจนหิมะเรียกพี่ ตาเรียวดูเจ้าเล่ห์แต่ก็ดูมีเสน่ห์ จมูกโด่ง สูงยาวเข่าดีอย่างกับนางแบบแต่กุไม่แน่ใจว่าจะใช่โอเด็ดรึเปล่า ถ้าเห็นปากน่ะรับรองกุบอกได้แน่ว่าใคร” 

“อ้าว! เธอไม่มีปากหรอ”โดราเอซองถามขึ้นด้วยความแปลกใจ พร้อมกับรอยยิ้มแสนไร้เดียงสา แต่ในความคิดของยองเบ  

..ยิ้มได้กวนตีนมากว่ะ.. ยองเบ 

“ไม่มีบ้านมึงดิฟ่ะ! ที่ไม่เห็นก็เพราะไอ้เชี่ยเทมป์มันจูบอยู่! –O-” 

“อ๋อ เข้าใจล่ะ^___^” 

“แต่ผมว่าไม่น่าจะใช่โอเด็ดน่ะ น่าจะเป็นซองจีมากกว่า”ซึงรี (ลืมผมรึยังเนี่ย) แสดงความเห็นว่าด้วยเรื่อง เทมป์และสาวน้อยปริศนาคนนั้น อย่างจริงจัง และจริงใจ 

“แล้วนายรู้ได้ไงว่าไม่ใช่โอเด็ด”แดซอง เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ แน่นอนว่าจบประโยคด้วยรอยยิ้มแสนจะไร้(ร้าย) เดียงสา 

“ก็เมื่อวานผมดูข่าว เขาบอกว่าโอเด็ดไปเดินแบบอยู่ประตูน้ำที่ไทยไงล่ะพี่ โหะๆ^O^” “ประตูน้ำเนี่ยน่ะไอ้บ้า! นั้นมันซอนเยต่างหากเฟ้ยและอีกอย่างซองจีเขาแต่งงานไปแล้ว ถ้าเกิดมาอยู่กับไอ้เทมป์ สามีหล่อนคงตามมาแหวกอกไอ้เทมป์แล้วเอานุ่นยัดแทนดิ ไอ้นี่มั่ว -_-+” 

แดซองขัดขึ้น หลังจากที่เงียบฟังมันพล่ามมานาน =_= (โถ่! ซึงรีของเจ้) 

“แหม! ผมขอโทษล่ะกันฮะที่ไม่สาระแนเรื่องชาวบ้านแบบพี่” 

ฉึก!! 

..แด๊เจ็บจังฮะ.. แดซอง

“ถูกต้องที่สุดแล้วจ๊ะ ฮันนี่ ^O^”ยองเบเอ่ยประจบแฟนสุดที่รักอย่างเอาใจ เรียกความหมั่นไส้จากแดซองได้ไม่น้อย 

“ฮันนี่หรือหันหนีฟ่ะ” 

“หุบปากไปเลยไอ้คนอาภัพแฟน อิจฉาอ่ะเด๊ะไม่มีเหมือนกุ ฮ่าๆๆ ไอ้เด็กกำพร้า (แฟน) ขี้อิจฉา ^O^” 

“ใครอิจฉาว่ะ ถ้ากุอยากได้คนคอยตบตี แค่เดินไปหาเรื่องพวกเสเครงในผับก็ได้ ไม่เห็นต้องหาห่วงมาผูกคอเลย”แดซองกล่าววาจาเชือดเฉือนอย่างหน้าตาเฉย แต่ยองเบไม่เฉยด้วย 

“โห่!ขึ้นเลย มึงจะว่าอะไรกุยังไงกุไม่โกรธ มาว่าแฟนสุดที่รักยิ่งชีพของกุถึงแม้ว่ามันจะจริงอย่างที่มึงพูดแต่ก็อภัยให้ไม่ได้ >O<”ก่อนที่ยองเบจะเข้าไปเล่นงานแดซองก็โดนซึงรีกระชากให้หันมาเคลียร์กับตัวเอง 

“พี่ว่าอะไรน่ะ อยากตายรึไง” 

“โอ๊ย!ฮันนี่ ดาร์ลิ้งพูดเล่นจ๊ะ อ๊ากกก! ไอ้แดซองช่วยด้วยโว้ยยย!” ยองเบร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อซึงรีปล่อยมือจากหูเขาแต่เปลี่ยนมาจิกหัวเขาแทน TT^TT 

“เรื่องของสามีภรรยาฉันไม่อยากยุ่งว่ะ”แดซองพูดหน้าตาเฉย เลยโดนซึงรีขว้างที่เขี่ยบุหรี่เชียดหัวอย่างหน้าตาเฉยเช่นกัน 

“ดูแลน้องหมาในปากพี่ด้วย ปากไม่ดีแบบนี้ระวังเถอะสักวันลิ้นจะขาดด้วยฝีมือผม หึหึ” พูดจบซึงรีก็ลาก(กระชาก)ยองเบ (ผู้น่าสงสาร)ออกไปจากห้องของแดซอง -_-+         

“ไอ้ซึงรี ไอ้เด็กเลว! โยนมาได้ไงฟ่ะนี่มันที่เขี่ยบุหรี่น่ะเฟ้ย เดี๋ยวได้โชกเลือดหรอก>O<” 

ปัง! 

แดซองตะโกนตามหลังซึงรี  

แล้วแพนด้าก็ตอบแทนโดราเอซองด้วยการถีบประตูห้องแรงๆหนึ่งที 

“เฮ้ย! นั่นมันประตูอันแสนบอบบางของฉันน่ะเฟ้ย ถีบมาได้ไอ้เด็กทึนทึก!” 

ปัง ปัง ปัง! 

ซึงรีจัดการถีบประตูห้องแดซองอีกครั้ง เขาได้แต่กัดฟันกรอดๆอย่างพยายามระงับอารมณ์ 

..ถ้าแกไม่ใช่แฟนไอ้ยองเบน่ะ ฉันสาบานว่าจะฆ่าแกกับมือแน่ไอ้เด็กเลว ฮึ่ยๆ -_-^.. แดซอง 

จากที่โกรธซึงรีอยู่แดซองก็เปลี่ยนไปพาลใส่เพื่อนๆตัวฟ้าหัวกลม ตัวกลม (มือก็กลม) 

“พวกแกก็เหมือนกัน ฉันถูกรังแกขนากนี้ยังไม่ส่งของวิเศษมาช่วยฉันอีก -_-+”  

“ไม่ต้องมามองหน้าเลยน่ะ เจ้าพวกร้ายกาจย้ากกกกกกกกก+”แล้วบรรดาเพื่อนตัวฟ้าก็ตกลงมานอนบนพรมสุดหรูอย่างพร้อมเพียง 

“หุหุ ไปดูโดเรม่อนดีกว่า” ถ้าโดเรม่อนพูดได้มันคงพูดว่า 

..ไปตายซะ ไอ้ตาตี่..  

คอนโด Con’Go 

“ปล่อยเดี๋ยวนี่น่ะไอ้บ้า ไอ้วิปริต ไอ้วิตถาร ไอ้..” 

“ถ้านายยังไม่หยุดพ่นพิษล่ะก็ ฉันจะจัดการนายเดี๋ยวนี้เลย” ไอ้บ้า! เห็นมาดนิ่งๆแบบคุณชาย ที่ไหนได้บ้ากาม ลามกพอๆกับไอ้เลโอเลย พูดออกมาได้หน้าตาเฉย 

“แน่จริงก็ปล่อยสิว่ะไอ้หน้าด้านรังแกจียงผู้หล่อเหลา อ๊ากกกก! อย่ามายุ่งกับซอกคอกอันขาวผ่องของฉันน่ะเฟ้ย ว๊ากกกก!” 

“ฉันจะไม่ปล่อยจนกว่าจะได้ยินคำขอโทษ และคำขอบคุณจากปากนาย”เสียงของหมอนั่นอู้อี้เพราะกำลังยุ่งอยู่กับซอกคอของผม  กูไม่ยอมหรอกเรื่องอะไรจะยอมเสียศักดิ์ศรีขอโทษมึงกันล่ะ ฝันหวานไปแล้วม๊างงงไอ้กอลิล่า >O< 

“เร็วๆสิ ก่อนที่ฉันจะหยุดตัวเองไม่ได้ พอถึงตอนนั้นจะมาหาว่าใจร้ายไม่ได้น่ะ^__^” 

ผมเปลี่ยนท่าทีจากที่ขัดขืนสุดชีวิต เป็นเต็มใจสุดชีวิตจนไอ้กอลลิล่ามีสีหน้างุนงงมากถึงมากที่สุด แต่ก็ยังไม่ปล่อยผมอยู่ดี =_=  เอ๊ะ! ไอ้เชี่ยนี่  

“ชักช้าอยู่ทำไมล่ะเทมป์ รีบๆทำเข้าสิรออะไรอยู่ล่ะ ^O^”ผมยิ้มยั่วยวนให้ไอ้ลิงบ้ากาม พยายามไม่ให้หมอนี่จับพิรุธได้ 

“นะ.. นาย เป็นบ้าไปแล้วหรอ”ทุกคนที่เจอรอยยิ้มพิฆาตของผมเข้าไปจะมีอาการเคลิ้มๆ  แต่พอเป็นหมอนี่กลับออกอาการณ์กลัว ไอ้บ้าเอ้ยยย >O< 

“ใช่! ฉันบ้าเพราะต้องการนายไงล่ะ มามะมาเป็นของฉันเถอะน่ะ มั๊ฟฟฟ ^3^” “นายพูดอะไรน่ะ! ได้ในเมื่อต้องการฉันก็จะสนองให้เต็มที่เลย หึหึ” 

เป็นไปตามแผนครับกัปตัน! และแล้วหมอนี่ก็ติดกับผมจนได้  ผมฉวยโอกาสตอนที่ไอ้ลิงบ้านี่กำลังวุ่นวายอยู่ที่ซอกคอผมแอบหยิบขวดสเปรย์พริกไทยขนาดกระทัดลัดออกจากกางเกง ผมแอบเก็บไว้ตรงนี้ประจำเวลาที่ผมต้องเอาตัวรอดจากผู้ชายหื่นกามทั้งหลาย (ที่คิดว่าผมเป็นผู้หญิง) ^O^  ผมกำขวดสเปรย์ไว้ในมือแน่นยกแขนขึ้นแล้วเหวี่ยงสุดแรงลงบนหัวไอ้บ้ากามนามเทมป์เต็มรัก! 

“โอ๊ย! เล่นไม่ซื่อหรอ” 

ฉีดดดดดดดด! 

แต่ก่อนที่มันจะทันทำอะไรผมก็รีบประเคนฉีดสเปรย์ใส่หน้าเขาอย่างไม่บันยะบันยัง จนหมอนั้นต้องลงไปนอนร้องโอดโอย ทำให้ผมมีจังหวะลุกออกจากเตียงอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ลืมประกาศชัยชนะเพื่อความสะใจ 

“ฮ่าๆๆ เป็นไงล่ะเทมป์ เจอมารยาเข้าไปซึ้งอ่ะเด๊ะ โหะๆ ฉันล่ะอยากให้นักข่าวมาเห็นภาพนี่จังเลย ‘เทมป์’ แร๊พเปอร์ชื่อดังดับอนาจคาห้องพักสุดหรู ด้วยสภาพที่ดูไม่ได้จนกระผมไม่อยากจะรายงานข่าวขอลาออกจากงานบัดนี้เลย ฮ่าๆ สะใจจริงๆเล้ยยย >O<"

 ลิงบ้ากามที่ยังไม่สามารถลืมตาได้คงจะอาฆาตแค้นผมน่าดู โอ๋ๆๆ น่าสงสาร ฮ่าๆๆๆ (จียง แกมันร้ายกาจที่สุด) 

“อ้อ! ลืมไปฉันจะบอกอะไรให้น่ะฉันจียง ควาน จียง อาชีพเป็นดีไซน์เนอร์ ตั้งแต่เกิดมาจนอายุยี่สิบสี่ปีไม่เคยแพ้ใครรวมถึงนายด้วย ลาก่อน” 

ผมเดินออกจากห้องนรกนั่นด้วยชัยชนะแต่ยังไม่ทันพ้นประตูห้องเสียงตะโกนของมันก็ทำให้ผมหยุดชะงัก 

“สงสัยนายจะใช้คำว่าลาก่อนไม่ได้แล้วล่ะคุณควาน จียง ^__^” 

“ทำไม”งง อะไรของมันเนี่ย @_@ “นายไม่เคยแพ้ใคร ฉันก็เหมือนกัน ยกนี้ฉันถือว่านายชนะก็ได้ แต่คราวหน้าจะไม่มีคำว่าปราณี นี่คือเกมส์ของเราจำไว้ให้ดี ควาน จียง!” 

“ได้! ในเมื่อนายต้องการจะเล่นกับฉัน และฉันขอรับรองว่านายจะไม่ผิดหวัง เพราะฉันก็จะไม่ปราณีนายเหมือนกันไอ้โง่!”