[Fic] TempG

.

.

.

ผมไม่เคยเสียศูนย์มากขนาดนี้มาก่อนเลย>O< รู้สึกหน้าชาเหมือนโดนต่อยหน้าเลยไอ้บ้าเอ้ย!!  ตอนนี้ผมอยู่คอนโดที่ซุกหัวนอนของผมเองแหละ พอหมอนั่นพูดจบผมก็ฉุนขาด ไม่มีสติชั่วขณะ อาละวาดทุบตีหมอนั่นเสียยกใหญ่ หยิบอะไรได้เป็นขว้าง -_-^ หน่อยแหนะมาดูถูกเสื้อผ้าที่ฉันออกแบบนี้มันต้องตายสถานเดียว >_<+  

(แกจะบ้าหรอไอ้น้องโง่ ทำอะไรไม่ดูตาม้าตาเรือมั่งเลย)  

“ก็มันไม่มีม้ากะเรือให้ดูนี่”  

(อย่ามากวนน่ะเฟ้ย ที่ฉันกำลังจะบอกคือแกกล้าทำร้ายเทมป์น้องชายของดองวุกได้ไงฮะ >O<)  

“พี่ไปรู้จักกับหมอนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ สนิทกันขนาดไหนแม้แต่น้องในไส้ยังไม่สนใจฮะ!!”เหอะก็นึกว่าอะไร ที่แท้ก็กลัวว่าพี่ดองวุกจะโกรธ  

(ใครว่าฉันไม่สนใจแก ที่ด่ากลอกหูทุกวันเนี่ยเค้าเรียกว่าไม่สนใจหรอไอ้น้องโง่ แล้วก็เลิกเรียกเค้าว่าหมอนั่นได้แล้ว เค้าชื่อเทมป์จำไว้)  

“หุบปากไปเลยน่ะถ้าพี่จะยัดเยียดชื่อไอ้หมอนั่นให้ผมเรียก-_- ผมล่ะอยากจะฆ่ามัน เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าว่าผลงานของผมขนาดหมอนั่นเลยน่ะ อ๊ากกกก>O<”

ผมใกล้บ้าเต็มทนแล้วครับ เกิดมายี่สิบสี่ปีนี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่มีคนกล้าวิจารณ์ด้วยปากหมาๆแบบนี้ ฮึ่มๆ แค้นโว้ยย  

(โอ๊ยยย! ไอ้มังกือนี่หูดับเลยเห็นมั้ย นี่แกไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมาฮะถึงได้ไม่รู้ว่าน้องของดองวุกเป็นพวกหัวโบราณหน่อยๆ หวงเนื้อหวงตัวสุดๆ มันคงเข้าใจว่าแกเป็นผู้หญิงเลยว่าซะขนาดนั้น นี่แกเป็นดีไซเนอร์ประเภทไหนว่ะ ไม่รู้จักศิลปินที่ดังซะขนาดนี้)  

รู้ดีนักน่ะเรื่องไอ้หมอนั้น ทีงานวันเกิดน้องอย่างผมล่ะไม่ยักกะจำเหอะ -_-+  อ๋อ ลืมไปว่าพี่แทบินก็วงการเดียวกับหมอนั่นนี่หว่า  

“ก็ผมไม่ได้สนใจวงการนักร้องเกาหลีต่างหากล่ะ แค่นี้แหละเปลืองค่าโทรศัพท์คุยกะพี่ยิ่งกลุ้ม เป็นที่ปรึกษาภาษาไรว่ะเนี่ย”  

(ขอโทษน่ะไอ้มังกือ ได้ข่าวแว่วๆจากวงในว่าฉันเป็นคนโทรหาแกเองน่ะไอ้น้องขี้งก แกจะมาเปลืองอะไรว่ะ -_=)           

"เพราะมีแต่คนคิดแบบพี่ไง โลกมันถึงได้ร้อนรู้จักช่วยกันประหยัดพลังงานหน่อยสิฮะ เมะไม่มีจรรยาบรรณ! แค่นี้แหละ”           

ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงด่าลอยมากับโทรศัพท์ของไอ้พี่ชายตัวแสบ ชิงตัดสายเลย หุหุอยากผมดีนัก พี่ดองวุกที่ผมพูดถึงน่ะไม่ใช่ใครที่ไหนก็แฟนพี่แทบินที่เป็นนักร้องที่โกอินเตอร์ไปถึงอเมริกาแล้วน่ะสิ ไม่รู้ไปทำอิท่าไหนไอ้พี่ชายสุดหน้าด้านองผมถึงไปฉุดพี่เค้ามาเป็นแฟนได้น่ะ แต่ก็อย่าว่าพี่ชายผมก็เป็นถึงนักร้อง และนายแบบเชียวแหละ เพราะทั้งรูปร่างหน้าตามาดแมน Handsome ขนาดนั้นเลยไปเตะตาแมวมองชาวยุโรปเข้า

เพราะเป็นนายแบบที่มีชื่อเสียงโด่งดังระดับโลก หุหุ ผมเลยใช้โอกาสนี้ เรียกใช้บริการมันให้มาเป็นนายแบบบ่อยๆ จนพวกนักข่าวมาป่วนเปี้ยนแถวร้านผมทุกวัน ไม่เป็นไรถือว่าโปรโมทไปในตัว^O^           

เสียงอะไรอ่ะเหมือนคลื่นสึนามิถล่มเลย อุ๊ย! เสียงท้องกระผมเองไม่น่ะสงสัยใช้พลังอาละวาดไอ้แร๊พเปอร์เฮงซวยนั่นมากเกินไปหิวไส้จะขาดแล้วเนี่ย-_-+ ไปล่าเหยื่อดีว่า (ล่าเหยื่อ= หาของกิน)          

~ Baby I don’t wanna Cry.. I don’t wanna Cry ....~  

อะไรกันนี่! ทำไมวันนี้ผม so hot เหลือเกินฟ่ะโทรมาอยู่ได้            

“หวัดดีครับ”           

(Hey!จีดี ว่างมั้ยครับ)นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้ก็พ่อนายแบบสุดฮ็อทของค.ศ.นี้นี่เอง           

“เอ่อฮะเลโอ มีอะไรฮะถ้าจะชวนไปดริ๊งผมขอ Say no วันนี้เหนื่อยสายตัวแทบขาดแหนะ หิวจะแย่อยู่แล้ว-_=”  

(ฮ่าๆๆ OK ครับงั้นไอว่า เราไปดินเนอร์กันดีมั้ยครับจีดีคนเก่ง)           “

ถ้าอย่างงั้นก็ได้ฮะ ว่าแต่ที่ไหนฮะ”           

(ร้าน Fong’Do ครับแล้วเจอกันน่ะครับ ไอจะรอ)           

อย่าได้คิดว่าผมพิศวาสหมอนี่เชียวน่ะ เพียงแต่ไม่อยากเสียสินค้า เพราะ Season หน้าผมกะจะให้พ่อเลโอนี่ขึ้นปกนิตยาสารแฟชั่นที่ผมออกแบบซะหน่อย ^.,^ หุหุ (ชั่วร้ายมาก)             

ร้าน Fong’Do          

“ขออนุญาตครับ ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงได้จองไว้รึเปล่าครับ”ทันทีที่เข้ามาบริกรหนุ่มหน้าก็เข้ามาถามด้วยความสุภาพ แต่ยังไม่ทันที่ผมจะด่ามันว่าผมเป็นผู้ชาย พ่อสิงโตอเมริกาก็โบกมือให้ผมแล้ว ก็ดีวันนี้ไม่อยากมีเรื่อง -_-^           

“^__^”ผมเค้นยิ้มให้บริการหนุ่มเคลิ้มเล่น (น่ากลัวว่ะ) แล้วเดินเฉิดฉายไปหาเขาด้วยท่วงทางที่มั่นคง มั่นใจ ผมไม่ได้หลงตัวเองน่ะที่จะบอกว่าคนทั้งร้านกำลังจ้องมองมาที่ผม หุหุ บอกแล้วไงว่าผมมันโคตร Hot!!!           

“ไอไม่ชอบที่พวกมันมองจีดีอย่างกับจะกลืนกินเลย-_-+”แหม! พูดยังกับว่าแกไม่มองฉันแบบพวกนั้นมอง-_-+           

“อย่าไปสนใจพวกนั้นเลยฮะ ยังไงซะพวกนั้นก็ได้แค่มอง”           

“มองน่ะได้ แต่ถ้าคิดจะมาแย่งของไอล่ะก็น่าดู”กุไปเป็นของเมิงตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะไอ้ยักษ์  >..<           

ว้าวๆๆอาหารมาแล้ว ของรักของข้า (วิญญาณกอลั่มเข้าสิง) แต่นายเลโอดันรินไวท์ให้และคะยั้นคะยอให้ผมดื่มอยู่นั้นแหละ ผมคงจะไว้ใจไอ้ฝรั่งตรงหน้าได้หรอกน่ะ -_-+ กิตติศัพท์ยิ่งดีๆอยู่ในแบบเนี่ย =_=           

“ทำไมไม่ดื่มล่ะครับ ไม่ไว้ใจไอหรอ -_-+”           

“ทำไมคิดแบบนั้นล่ะฮะ ผมเชื่อใจเลโอน่ะฮะถึงได้ออกมาดินเนอร์ด้วย หึหึ ^__^”เจอมาเยอะแล้วมารยาผู้ชาย มามุขนี้มันต้องวางยากุแน่เลย (ชั่วจริงๆ) ผู้หญิงทุกคนจำไว้ให้ดีเลยน่ะว่าอย่าไปหลงกลมารยาพื้นๆ แบบนี้ของพวกผู้ชาย (แกไม่ใช่ผู้ชายหรอ) ไม่เช่นนั้นคุณอาจเสียใจไปตลอดชีวิตเลยก็ได้ =.,= เอ๊ะ! หรือจะดีใจน่ะ แหมๆๆ หน้าตาหมอนี้ก็ใช่จะขี้ริ้วซะเมื่อไหร่ล่ะ (เอาไงแน่ย่ะ -____-^)           

“หึหึ! จีดีทำให้ไอรู้สึกเหมือนเป็นคนพิเศษของยูเลย ^O^”           

“ถ้าไม่พิเศษก็คงไม่มาดินเนอร์กับคุณแน่ เดี๋ยวผมขอไปห้องน้ำเดี๋ยวเดียวน่ะฮะเลโอ ดื่มครับ”  

ผมทำเนียนดื่มไวท์เพื่อไม่ให้ไอ้บ้าเลโอสงสัยแล้วเผ่นไปห้องน้ำโดยที่ยังอมไวท์ไว้อยู่ในปาก เร็วๆสิว่ะไอ้ขาบ้า! ดันอมไว้ซะเต็มปากเลยดีน่ะเนี่ยที่ไหวตัวทัน -^- มิเช่นนั้นอาจตกเป็นเหยื่อของไอ้ฝรั่งขี้นกนี่แน่ๆเลย ฮึ่ย! ไม่อยากจะคิด ~.,~  

ผลั่ก! อึก! เฮือก!  

“ขอโทษครับคุณ”  “O_O”ตายแล้วไอ้บ้านี่ดันเดินชนผมจนเผลอกลืนไวท์เข้าไปหมดเลย หา! ผมกลืนไวท์เข้าไปแล้ว อ๊ากกกกก!  

“เฮ้! เจอกันอีกแล้วน่ะคุณดีไซน์เนอร์ปากกล้า -_=”  

“อะ..ไอ้เท.. เทมป์ เฮือก! TOT”  

วูบ!  หนุ่มน้อยร่างบางตรงหน้าชายหนุ่มนาม ‘เทมป์’ หมดสติตัวอ่อนยวบพิงตัวเขา             

“กะแล้วเชียวว่ามันต้องวางยา =_=”ชายหนุ่มร่างสูงสมาร์ตรู้อยู่แล้วว่านายแบบลูกครึ่งอเมริกาเล่นไม่ซื่อหนุ่มหน้ารักร่างบอบบางแต่ปากจัดคนนี้-_-+ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา จีดีอาจโดนหมอนั้นมอมยาไปแล้วก็ได้ชายหนุ่มคิด... แต่เขาหารู้ไม่ว่าเพราะเขานั่นแหละทำให้จียงเสียแผนไปหมด และตอนนี้เขากำลังอุ้มหนุ่มน้อยน่ารักออกจากร้านอาหารมายังลานจอดรถ ทำไมตัวถึงได้เบาอย่างกับนุ่นแบบนี้ว่ะ เอาไส้มารึเปล่าเนี่ย =_=^... ชายหนุ่มคิดด้วยความข้องใจ           

“ส่งจีดีมาให้ไอเดี๋ยวนี้น่ะทีโอพี นี่ไม่ใช่เรื่องของยู!”ชายหนุ่มร่างใหญ่โตสูงสง่าลูกครึ่งอเมริกาไม่พูดเปล่าแต่กระชากหนุ่มน้อยร่างบอบบางออกจากอ้อมกอดของเทมป์อย่างแรง แต่มีหรือที่เขาจะยอมถึงแม้ว่าการพบกันของเขาและดีไซเนอร์หนุ่มคนนี้จะไม่น่าอภิรมย์สักเท่าไหร่ =_- แต่เขาก็ไม่ใจร้ายพอที่จะเห็นหนุ่มน้อยน่ารักคนนี้โดนไอ้ฝรั่งตรงหน้ารังแก (ใจไม่แข็งพอ)          

 “หุบปากเน่าๆของแกไปเลยไอ้ไก่อ่อน ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้รู้ถึงหูนักข่าวก็อย่าสะเออะตามมา เข้าใจ๋!”นักร้องหนุ่มชี้หน้าขู่นายแบบอย่างอาฆาต จนนายแบบสุดฮอทต้องขยาดยอมปล่อยร่างบางให้กับนักร้องหนุ่มเลือดร้อนไปโดยไม่เต็มใจ           

“อุ๊ย! นั่นใช่เลโอรึเปล่าเธอ กรี๊ดดดด! เลโอขาาา! >O<”ทันใดนั่นก็เกิดจลาจลกลุ่มเล็กๆขึ้นเมื่อมีคนจำนายแบบหนุ่มได้ แต่เทมป์ไหวตัวทันรีบโยน (ขอย้ำโยน!) ดีไซน์เนอร์ร่างบางเข้าไปในรถบีเอ็มซี 7 คันหรูแล้วรีบบึ่งออกไปทิ้งให้หนุ่มลูกครึ่งรับมือกับสาวน้อย สาวใหญ่ สาวเทียมที่พากันล้อมหน้าล้อมหลังจนเขาต้องโทรเรียกผู้จัดการหนุ่มมารับ            

“คอยดูเถอะไอ้เทมป์ ไอจะทำให้ยูรู้ซะบ้างว่ากำลังเล่นกับใคร ^___^”           

“บ่นอะไรคนเดี๋ยวฮึไอ้บ้ากาม! โรคจิตรึไง! หรือว่าดังจนเพี้ยนว่ะ ชอบจริงๆเลยเนี่ยสร้างเรื่องให้ฉันปวดหัวเนี่ย ฮึ่ม! -_-^”ผู้จัดการเตี้ย (ย้ำทำเพื่อ) มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่สามารถจัดการนายแบบสุดฮอทได้อยู่มัด และมีเลโอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถจัดการเขาได้อยู่มัดเช่นกัน           

“หุบปากไปเลยเบ็คกี้ ไอต้องการสมาธิใช้ความคิด!”           

โลกจะแตก! พ่อเสือหนุ่มในสังกัดของผมกำลังใช้ความคิด โอ้วแม่เจ้า!   

+++++++++++++++++++++++++++++++   

 เฮ้อกว่าจะแต่งเสร็จ หิวข้าวมากมายเลยอ่า นี่เราอัพเร็วไปรึเปล่าเนี่ย เอาน่า ก่อนเปิดเทอม เม้นๆๆๆ = อัพๆๆๆ เม้นฟิคทุกวัน สนับสนุนไม่ให้ดองฟิค ^O^