[Fic] TempG

“Wow! จีดี ยูนี่ไม่เปลี่ยนเลยน่ะชอบเซอร์ไพรซไอเรื่อยเลยน่ะ นึกไม่ถึงเลยว่ายูจะเป็นดีไซน์เนอร์ด้วย ”

เสียงห้าวที่พูดเกาหลีคำอังกฤษคำไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นของใคร ’เลโอ’ เขาเป็นใครน่ะหรอ เหอะๆ ก็แค่นายแบบชื่อดังลูกครึ่งไทย – อเมริกา ที่กำลังมาแรงคนหนึ่งที่ดีไซน์เนอร์หลายต่อหลายคนเรียกเขาเป็นตัวร้าย เพราะเขาจะเลือกรับเฉพาะงานที่... ขออุบไว้ก่อนล่ะกันน่ะคับ^__^ ชิ! ไอ้หน้าหื่น ถ้าแกไม่ดังฉันก็ไม่จ้างแกมาเป็นนายแบบของฉันหรอกไอ้ฝรั่งขี้นก -_+

“หึหึ ก็ผมรู้อยู่แล้วไงว่ายังไงคุณก็ต้องเลือกงานนี้แน่ๆ เลยเซอร์ไพรซนิดๆหน่อยๆ ^_^”

ผมยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่ใครเห็นเป็นต้องขนลุก

“ให้ตายเถอะจีดี ไอชอบรอยยิ้มยูน่ะแต่มันดูเจ้าเล่ห์ชวนขนลุกยังไงไม่รู้”

อะไรกันผมออกจะยิ้มสวยน่ะใครๆเค้าก็ว่างั้น! แล้วเลโอก็ถูกเด็กในออฟฟิตลากไปเปลี่ยนเสื้อผ้ารอถ่ายชุดต่อไปโดยที่เลโอมีสีหน้าขัดใจแต่ก็ยอมไปโดยดีไม่มีอาละวาด

ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมเราถึงรู้จักกัน เมื่อสองวันที่แล้วเราเจอกันโดยบังเอิญ ไม่สิ! ต้องเรียกว่าจัดฉากถึงจะถูก^O^ ผมรู้มาว่านายแบบชื่อดังแห่งวงการอย่างเลโอเนี่ยเป็นพวกเจ้าชู้ บ้ากามเป็นที่หนึ่ง ยิ่งกับผู้ชาย เนี่ยไม่ต้องพูดถึงเลย ผมเลยใช้จุดอ่อนของเขาให้เป็นประโยชน์ ^_^ (เลวบริสุทธิ์)

เหตุผลที่นายเลโอเลือกงานนี้มีอยู่อย่างเดียวนั้นเพราะ.. สตูดิโอนี้มีผมยังไงล่ะ หึหึ

ปล.ผมไม่ได้เป็นเกย์น่ะ แต่ทำเพื่องาน หึหึ (เลวสุดๆ)

“จะกลับแล้วหรอจีดี ไปดริ๊งเป็นเพื่อนไอหน่อยสิครับ^__^”แน่นอนไม่ใช่ใครที่ไหน พ่อเสือหนุ่มอเมริกาเจ้าเก่านั่นเอง จะตื้อไปถึงไหนฟ่ะงานจบความสัมพันธ์ก็จบดิ อีกอย่างกุชอบผู้หญิงได้ยินมั้ย

“คงไม่หรอกคับ พอดีว่าผมมีงานอีกที่ไว้เจอกันงานหน้าน่ะคับ bye^O^”เผ่นสิคับ จะอยู่ทำไมล่ะ

“เฮ้เดี๋ยวก่อนสิจี! จีดี! โถ่เว้ย! ไม่ได้เรื่องเลย คอยดูเถอะไอจะแอ้มยูให้ได้ หึหึ ^.,^”

SO-AND-SO (โซ’อันโซ)

ผมชื่อควาน จียง หรือ GD ปีนี้อายุยี่สิบสี่แล้ว เรียนจบมีงานทำเรียบร้อย ผมเพิ่งเปิดห้องเสื้อเมื่อปีที่แล้ว แต่ด้วยเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยชื่อดังที่เอ่ยชื่อไปไม่ว่าใครต่อใครก็รู้จักเลยทำให้ห้องเสื้อของผมโด่งดังมากในชื่อ SO-AND-SO บรรดาไฮโซ ดารา นักร้อง ต่างก็เข้ามาใช้บริการไม่ขาดสาย^_^ หุหุ จะว่าด้วยความสามารถของผมอย่างเดียวก็ไม่ใช่หรอก-_+ ด้วยบารมีของป๊ะป๋าช่วยให้ห้องเสื้อของผมเป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็ว แหงล่ะลูกชายคนเล็กของผู้ทรงอิทธิพลซะอย่าง^O^

“คุณจียงขา เป็นไงบ้างค่ะโดนไอ้ยักษ์เลโอมันลวนลามมั้ย”พี่ดาด้าพี่สาวที่ผมนับถือ พี่ดาด้าเป็นพนักงานที่ร้านผมเองแหละแต่ที่ร้านเราจะไม่มียศหรอก ใครอายุมากกว่าก็นับถือเคารพก็พอ ^_^ พี่ดาด้าชอบ ’อัน โซฮี’มาก แต่งตัวแบบคล้ายๆ โซฮี ทรงผมก็เหมือน แม้แต่หน้าตาพี่แกก็ไปทำให้เหมือน

“ไม่หรอกฮะพี่ดาด้า ผมปลอดภัยฮะ^_^”พี่ดาด้าชอบเรียกผมว่า จียงขา ตลอดแหละ แรกๆก็สยองแต่เดี๋ยวนี้ชินแล้วเลยแค่สยิ๋ว -_-

“เฮ้อ~ คราวหลังไม่แล้วน่ะค่ะอย่าเอาตัวเองไปเป็นเหยื่อล้ออีกมันอันตราย -_- ถ้าน้องจียงขาเป็นอะไรขึ้นมาพี่ก็อดตำแหน่งว่าที่พี่สะใภ้ของน้องจียงสิค่ะ >O<”

“เหอะ ไอ้เราก็นึกว่าเป็นห่วง ที่ไหนได้ห่วงตำแหน่งพี่สะใภ้ ไม่ต้องคุยกันเลย โป้งง”ผมแกล้งงอนพี่ดาด้าไปงั้นเองแหละ

“ตายแล้วพี่ล้อเล่นค่ะ ไปกลับกันดีกว่าน้องจียงขา^O^”

แล้วภารกิจวันนี้ก็จบลงด้วยประการฉะนี้ เฮ้อ~ เหนื่อยจริงๆ

คอนโดCon’go

นี่แหละที่ซุกหัวนอนของหนุ่มโสดวัยยี่สิบสี่บริบูรณ์อย่างผม ที่นี่เป็นที่อยู่อาศัยของบรรดาไฮโซ ดารา นักร้อง ชั้นนำของประเทศเลยก็ว่าได้>,< ชั้นบนสุดมีห้องหรูเพียงสองห้อง ซึ่งหนึ่งในสองห้องนั่นมีผมจับจองเป็นที่ซุกหัวนอนแล้ว หุหุ ส่วนอีกห้องหนึ่งนั้นเพิ่งได้ข่าวจากป้าแม่บ้าน บอกว่ามีคนย้ายมาอยู่ใหม่แกบอกว่าเป็นนักร้อง นักร้องอะไรน่ะ คาเฟ่หรอ-_-? ก็ไม่แน่น่ะ นักร้องคาเฟ่อาจจะรวยล้นฟ้าก็ได้

~ Baby I don’t wanna Cry.. I don’t wanna Cry ....~

ริงโทนผมเองแหละที่เลือกเพลงนี้เพราะ.. ผมชอบยังไงล่ะ หึหึ -_-+  เอ๊ะ! ว่าแต่ใครโทรมาเนี่ย นี้มันเวลาเลิกงานแล้วน่ะเฟ้ย

“หวัดดีคับ”

(ว้ายต๊ายตายน้องจียงขาคือพี่ดาด้าอยากจะบอกว่ามีงานด่วนที่พี่ลืมบอกน้องจัยงขาเรื่องตารางทำงานของน้องจียงขามันคลาดเคลื่อนอะค่ะ >.<)

“งานอะไรฮะพี่ดาด้าให้คนอื่นไปแทนสิฮะ หรือไม่ก็ cancel ไปเลยน่ะฮะ ผมเหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้วน่ะฮะ”

(No ค่ะเขาบอกว่าถ้าไม่ใช่น้องจียงขาเขาจะฟ้องค่าเสียหายยี่สิบล้านวอนน่ะค่ะ รีบไปเถอะค่ะที่สตูดิโอ Love’ V)

ใครกันว่ะ เงินแค่ยี่สิบล้านวอนกระจอกงอกง่อยไปเลยล่ะสำหรับผมแต่มันก็เกินไปแค่ส่งคนไปแทนก็ไม่ได้หรอ ฟ้องแล้วเดี๋ยวก็เป็นข่าวห้องเสื้อฉผมก็เสียชื่อเสียงน่ะสิ ฮึ่ย! อย่าให้รู้น่ะว่ามันเป็นใคร-_-^ พ่อจะซัดให้หมอบคาส้นตรีนเลย

“ฮะ บอกเขาว่าผมจะไปภายในห้านาที”

(น้องจียงขาจะบ้าหรอค่ะ นั่นมันห่างกับคอนโดน้องจียงขามากโขเลยน่ะค่ะ)

“ช่างมันเถอะ แค่นี้ก่อนน่ะผมรีบไป บาย”

ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด...

พอวางสายจากพี่ดาด้าผมก็รีบบึ่งจากคอนโดด้วยรถโฟรคน้อยคันโปรดไปที่สตูดิโองี่เง่านั้นทันที-_- ไม่ได้เรื่องเลยชีวิตเฮงซวย กะว่าจะได้นอนแช่น้ำสบายๆกลับ ต้องระเห็จออกมาทำงานอีก   

สตูดิโอ Love’V

ในที่สุดผมก็มาถึงสตูดิโอบัดสบนี่ซะที เฮ้อ! ขับรถมันส์เป็นบ้าเลย^L^ ปาดหน้า แซงซ้าย ฮ่าๆ ดีน่ะไม่มีด่านไม่งั้นล่ะงานเข้า

“คุณจียงมาพอดีเลยช่วยพี่หน่อยน่ะค่ะ TOT”

“นายแบบอยู่ไหน!”โมโหหิวโว้ย! ไม่สนใครทั้งนั้น

“ไม่ใช่นายแบบค่ะ แต่เป็นนักร้องค่ะ”

“เอ่อนั่นแหละ! รีบนำทางสิ ยืนบื่ออยู่ได้ -_-^”

พอหล่อนเจอผมในมาดซาตานก็รีบจรลีนำทางไปทันที คนเรานี่ก็แปลกน่ะพูดดีๆด้วยไม่ชอบ ชอบให้ตะโกนคอจะแตกแล้วนี่>O<

“อะไรกันไหนบอกห้านาที นี่มันเลยเวลามาสามนาทีแล้วน่ะ!”ใครนินทาว่ะ จะไม่ให้เกินได้ไงก็เสียเวลาไปกับหมาเฝ้าประตูนรกอยู่เนี่ย -_+

“คุณเซ็นฟอร์ดค่ะ ดีไซน์เนอร์ที่ดูแลเสื้อผ้าของคุณเทมป์มาแล้วค่ะ”ฮึ! เทมป์หรอใช่แร๊พเปอร์ที่กำลังดังไปทั่วโลกรึเปล่าน่ะ แต่ผมไม่ค่อยได้ติดตามมากมายนักหรอก -_-+ ส่วนใหญ่จะติดตามพวกดารา ไฮโซที่ดังระดับโลกโซนอเมริกามากกว่า ส่วนพวกนักร้องเกาหลี (ที่โกอินเตอร์) นี่ไม่ค่อยรู้จัก ไม่สิไม่รู้จักเลยต่างหาก-_-^

“สวัสดีครับผมเอลเลียม เซ็นฟอร์ด แล้วคุณ..”

“จียงครับเรียกผมว่าจีดีก็ได้ ยินดีที่ได้ร่วมงานกันน่ะคับคุณเซ็นฟอร์ด ^_^”หนึ่งดอกร้อยยิ้มพิฆาต

“ถ้าคิดจะใส่เสื้อผ้าขาดๆ วิ่นๆ แบบนี้ คราวหลังก็ไม่ต้องใส่สิเธอ-_-+”เสียงห้าวพูกระทบผมอย่างจัง ใครว่ะไอ้หมอนี่วอนซะแล้วกล้าดูถูกเสื้อผ้าที่ฉันออกแบบหรอ -__= แล้วอีกอย่างทำไมมันเรียกผมว่าเธอว่ะ ผมเป็นผู้ชายน่ะเฟ้ย

“เอ่อ.. แหะๆ สมมุติว่าไม่ได้ยินอะไรก็แล้วกันน่ะครับคุณจีดี เรามาเริ่มงานกันเลยดีกว่า”คุณเซ็นฟอร์ดเบี่ยงเบนความสนใจของผมจากหมอนั่นเมื่อเขาเห็นสายตาอาฆาตที่ผมส่งไปให้หมอนั่น

-_-++ วิ้งๆ

“อย่าปัญญาอ่อนน่าคุณผู้จัดการแอล ผู้หญิงอะไรไม่มีความเป็นกุลสตรีเลย เสื้อผ้าอะไรก็ไม่รู้อย่างกับขอทานแหนะฉันล่ะไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงกล้าออกแบบเสื้อผ้าพวกนี้ได้(-_- )( -_-)”วะ..ว่าไงน่ะ -_-^